Azië, De wereld

India // Langs de oevers van de Ganges

Voor dag en dauw sta ik op om de zonsopkomst te zien vanaf een bootje op de Ganges. De ‘Mother Ganga’ is alles voor de hindoes. Ze wassen zich in de rivier, poetsen hun tanden, doen er hun was, bidden, zingen, wassen de koeien, drinken het heilige water, eren de Goden middels ceremonies, spelen en ontmoeten er hun familieleden en vrienden. Je wassen in de Ganges betekent het schoonmaken van de ziel en is een offer aan god Shiva.

Ondertussen vinden er op verschillende plekken aan de rivier ook de lijkverbrandingen plaats. De crematies aan het water zijn meer dan indrukwekkend. Dode mensen die op brancards van hout de ghats af worden getild, het beeld en de geur van brandende lichaamsdelen en rouwende mannen om de dode heen. Vrouwen zitten verderop: zij huilen en tranen zijn rondom de dode niet toegestaan. De ziel van de overledene moet immers vredig het lichaam kunnen verlaten. De crematies zijn sereen, mysterieus, prachtig en eng tegelijk om te zien.

Leven en dood: de scheidslijn is maar dun en het een volgt doodeenvoudig op het ander. Karma bepaalt hoe je volgende leven eruit zal gaan zien. Wat je zaait zul je oogsten.

Varanasi varieert elke minuut en is als een achtbaan en een compleet andere beleving dan Delhi. Ik piek, ik daal, ik zie niet wat komen gaat en maak onverwachte, spectaculaire loopings. Misselijkheid en adrenaline wisselen zich in snel tempo af. De constante wendingen maken de stad spannend en interessant. Juist wanneer ik het niet verwacht komt ze heel dichtbij en zo verandert ze stukje bij beetje mijn kijk op deze bijzondere wereld.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *